Στάσου και άκου τη μουσική

Rate this post

Ένας άντρας κάθισε σε ένα σταθμό του μετρό στην Washington και άρχισε να παίζει το βιολί, ένα κρύο πρωινό του Ιανουαρίου. Έπαιξε έξι κομμάτια Μπαχ για περίπου 45 λεπτά. Σε αυτό το διάστημα, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, υπολογίζεται ότι τα άτομα που πέρασαν από το σταθμό ήταν περίπου 1.100. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν στο δρόμο για τη δουλειά.

Τρία λεπτά πέρασαν, και ένας μεσήλικας πρόσεξε οτι ένας μουσικός παίζει και επιβράδυνε το ρυθμό του. Σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά προχώρησε βιαστικός για να συνεχίσει το πρόγραμμά του.

Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολάριο από μια γυναίκα, η οποία έριξε τα χρήματα και συνέχισε να περπατά.

Λίγα λεπτά αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο για να τον ακούσει, αλλά ο άνδρας κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να περπατά. Σαφώς ήταν αργά για την εργασία.

Ο μόνος που έδωσε μεγαλύτερη προσοχή, ήταν ένα αγόρι 3 ετών. Η μητέρα του βιαζόταν, αλλά το παιδί σταμάτησε για να εξετάσει τον βιολιστή. Τέλος, η μητέρα έσπρωξε δυνατά, και το παιδί ξανάρχισε να περπατά γυρνώντας ολοένα το κεφάλι πίσω να κοιτά τον βιολιστή. Η δράση αυτή επαναλήφθηκε αρκετές φορές από άλλα παιδιά. Όλοι οι γονείς, χωρίς εξαίρεση, αναγκάστηκαν να τα πάρουν με το ζόρι.

Στα 45 λεπτά που ο μουσικός έπαιζε, μόνο 6 άτομα σταμάτησαν και έμειναν για λίγο. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά, αλλά συνέχισαν να περπατάνε στον συνηθισμένο ρυθμό τους. Μάζεψε 32 δολάρια. Όταν τελείωσε το παίξιμο και ήρθε η σιωπή, κανείς δεν το πρόσεξε. Ένας άνθρωπος χειροκρότησε και μία μόνο κοπέλα αναγνώρισε ποιος ήταν ο άνδρας αυτός.

Οι περισσότεροι δεν το κατάλαβαν, αλλά ο βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους πιο ταλαντούχους μουσικούς στον κόσμο. Είχε παίξει μόλις ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί, με ένα βιολί αξίας $ 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων.

Δύο ημέρες πριν από την παράσταση του στο μετρό, ο Joshua Bell είχε ξεπουλήσει τα εισιτήρια για μία συναυλία που θα δώσει, σε ένα θέατρο στη Βοστώνη, όπου τα εισιτήρια κόστιζαν $100 κατά μέσο όρο.

Αυτή είναι μια αληθινή ιστορία. Το σκηνικό όπου ο Joshua Bell παίζει ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό, οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post ως μέρος ενός κοινωνικού πειράματος σχετικά με την αντίληψη, την κουλτούρα και τις προτεραιότητες των ανθρώπων.

Οι βάσεις ήταν, σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, σε μια ακατάλληλη ώρα: αν αντιλαμβανόμαστε την ομορφιά, αν σταματάμε για να εκτιμήσουμε, αν αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη αναμενόμενο περιβάλλον.

Ένα από τα πιθανά συμπεράσματα από αυτή την εμπειρία θα μπορούσε να είναι:

Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και να ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου να παίζει την καλύτερη μουσική που έχει γραφτεί ποτέ, πόσα άλλα πράγματα χάνουμε;

Comments are closed.